Biri vardı, biri yoxdu, bir padşah vardı. Bu padşahın gözəl bir bağı, bağında da bir alma ağacı vardı. Ağac ildə bir dəfə qızıl alma gətirirdi. Amma alma yetişən gecə kimsə gəlib onu aparırdı, heç kəs də bunun kim olduğunu bilmirdi.
Padşahın üç oğlu vardı: Məlikcəmşid, Məlikxurşid və hamıdan kiçik Məlikməmməd.
Bir il böyük qardaş Məlikcəmşid dedi: "Ata, bu il almanı mən qoruyacağam." Gecəyarısı onu elə şirin yuxu tutdu ki, səhər gözünü açanda gördü, alma yoxdur.
Növbəti il Məlikxurşid keşik çəkdi. Onun da başına eyni iş gəldi: yuxuya getdi, alma yenə oğurlandı.
Üçüncü il növbə Məlikməmmədə çatdı. O, yuxu gözünə girməsin deyə barmağını kəsdi, yarasına duz basdı. Ağrıdan gözünə yuxu getmədi.
Gecəyarısı yer titrədi, bağa nəhəng bir div girdi və əlini almaya uzatdı. Məlikməmməd qılıncını çəkib divi elə vurdu ki, div bağırıb qaçdı. Yerə damcı-damcı qan töküldü.
Səhər üç qardaş qan izinə düşdü. İz onları dərin bir quyunun başına gətirdi.
Böyük qardaşları kəndirə bağlayıb quyuya sallasalar da, hər ikisi yarı yoldan qorxub bağırdı: "Çəkin bizi!" Məlikməmməd isə dedi: "Mən nə qədər 'yandım' desəm də, siz məni aşağı sallayın." Və cəsarətlə quyunun dibinə endi.
Quyunun dibində başqa bir dünya vardı. Burada divlər üç gözəl qızı əsir saxlayırdı. Məlikməmməd divlərlə vuruşub hamısına qalib gəldi və qızları azad etdi.
Kiçik qız ona dedi: "Əgər başına bir iş gəlsə, bil ki, burada iki qoç var: ağ qoç və qara qoç. Ağ qoçun belinə düşsən, səni işıqlı dünyaya çıxarar. Qara qoçun belinə düşsən, yeddi qat yerin altına, qaranlıq dünyaya aparar."
Qardaşlar qızları bir-bir yuxarı çəkdilər. Növbə Məlikməmmədə çatanda isə paxıllıq onların gözünü tutdu: kəndiri yarıdan kəsdilər.
Məlikməmməd aşağı düşəndə ağ qoçun belinə yox, qara qoçun belinə düşdü. Qara qoç onu qaranlıq dünyaya apardı.
Bu dünyanın adamları susuzluqdan əziyyət çəkirdi. Bir əjdaha şəhərin bulağının başında yatmışdı. Hər dəfə ona bir qız verməsəydilər, suyu buraxmırdı.
Məlikməmməd əjdahanın üstünə yeridi və qılıncla onu öldürdü. Bulağın suyu yenidən axdı, xalq sevincdən bayram etdi.
Padşah Məlikməmmədə dedi: "Nə istəsən, verərəm." Məlikməmməd isə yalnız öz dünyasına qayıtmaq istəyirdi. Bunu ancaq Simurq quşu bacarardı.
Məlikməmməd Simurqun balalarını ağaca dırmaşan ilandan xilas etdi. Minnətdar quş onu belinə alıb yuxarı uçdu. Yolda quşa ət və su verməli idi. Ət qurtaranda Məlikməmməd öz budundan bir tikə kəsib quşa verdi. Simurq bunu duydu və yuxarı çatanda yarasını sağaltdı.
Məlikməmməd evə qayıtdı. Elə həmin gün qardaşları qızlarla toy etmək istəyirdilər. Kiçik qız Məlikməmmədi görən kimi tanıdı və hər şeyi padşaha danışdı.
Padşah həqiqəti öyrəndi. Məlikməmməd isə qardaşlarını bağışladı. Qırx gün, qırx gecə toy oldu, Məlikməmməd kiçik qızla evləndi.
Onlar yetdi muradına, siz də yetəsiniz muradınıza.